×

Μήνυμα

Failed loading XML... Opening and ending tag mismatch: hr line 5 and body Opening and ending tag mismatch: body line 3 and html Premature end of data in tag html line 1

Γενική κατάσταση - Ελλάδα και Μνημόνιο

    Προσπαθώντας να θέσουμε κάποια ζητήματα με αφορμή τις εκλογές για το ΔΣ της ΕΛΜΕ Χανίων, υποχρεωτικά θα ξεκινήσουμε από την οικονομική - πολιτική κατάσταση, γιατί αυτή καθορίζει - σχεδόν εξ ολοκλήρου - το μέλλον της ελληνικής εκπαίδευσης. Είμαστε στην αρχή του Γ’ Μνημονίου, δεν υπάρχει καμιά ένδειξη για το τέλος της κρίσης και του γενικότερου κατήφορου και το δούλεμα συνεχίζει να πέφτει άφθονο από το σύνολο του πολιτικού συστήματος.

    Αν μέχρι πριν ένα χρόνο υπήρχε μια γενικότερη προσμονή και ελπίδα για μια εύκολη πολιτική αλλαγή και απαλλαγή από τα Μνημόνια,

η προδοσία της διπλής λαϊκής ψήφου (25 Γενάρη και Δημοψήφισμα) δείχνει ότι ο δρόμος θα είναι ανηφορικός. Γιατί τελικά θα βρούμε τη λύση, αλλά θα τη βρούμε όλοι μαζί.

Ο Συνδικαλισμός πιο πίσω από τις ανάγκες

    Υπάρχει ένα βασικό ερώτημα: Τι ρόλο καλείται να διαδραματίσει ο συνδικαλισμός σε καθεστώς Μνημονίου;

    Μπορεί ένας κλάδος μόνος του να κερδίσει και να εξαιρεθεί από την ισοπέδωση;

    Τι είδους αιτήματα είναι αυτά που θα πρέπει να μπαίνουν μπροστά; Με ποιες μεθόδους πάλης; Παράδειγμα αυτοαναίρεσης: Προκηρύσσω συνέχεια απεργίες που δεν τις πιστεύω και δεν τις στηρίζω, για να μπορώ αργότερα να λέω ότι αγωνίστηκα.

    Συνεχίζονται δηλαδή, οι ίδιες βαρετές και ανέξοδες τακτικές και μέθοδοι. Ο συνδικαλισμός στην εκπαίδευση αρνείται να παραδεχτεί λάθη και να αλλάξει. Είναι ένας βασικός λόγος - όχι ο μοναδικός - που ο κόσμος γυρίζει την πλάτη στις διαδικασίες.

    Σαν να μην είχαμε τα Μνημόνια και το διαδοχικό ξήλωμα αυτονόητων κατακτήσεων, οι πρακτικές θυμίζουν την περίοδο πριν την κρίση. Υπάρχουν πολιτικοί χώροι που θέλουν το συνδικάτο μόνο ως σφραγίδα για την πολιτική τους γραμμή. Για παράδειγμα, δεν γίνεται μια συνέλευση 30 ανθρώπων να αποφασίζει υπέρ πανελλαδικής απεργίας, κανείς να μην αναρωτιέται σοβαρά τι φταίει, και όλη η μετέπειτα  συζήτηση να αφορά αν το επιτρέπει ή όχι το καταστατικό. Το καταστατικό μπορεί να το επιτρέπει, αλλά αυτό είναι το μόνο πρόβλημα; Υπάρχουν επίσης πολιτικοί χώροι που τους ενδιαφέρει κυρίως η παρουσία στο ΔΣ της ΕΛΜΕ, χωρίς κανένα σχέδιο δράσης και χωρίς διάθεση για σύγκρουση με καθεστηκυίες αντιλήψεις που κάνουν κακό.

Ένας μίνι απολογισμός

    Στο έδαφος αυτό και τα πιο αυτονόητα ζητήματα φαίνονται βουνό.

    Χρειάστηκαν μήνες για να γίνει κατορθωτό το ΔΣ να έχει Ημερήσια Διάταξη δημοσιευμένη από πριν.

    Το Μητρώο Μελών της ΕΛΜΕ αντιμετωπίστηκε με καχυποψία και εχθρότητα. Μετά από δύο χρόνια, ακόμα δεν έχουν μαζευτεί διευθύνσεις e-mail από ολόκληρα σχολεία, για να μπορεί να υπάρχει απευθείας ενημέρωση.

    Η δημοσίευση του οικονομικού απολογισμού, η κάρτα μελών με προσφορές από τοπικές επιχειρήσεις, η δημιουργία στεκιού καθηγητών χρειάστηκαν κόπο για να ψηφιστούν με διάφορες απίθανες προφάσεις. Προφανώς, δεν είναι αυτά τα ζητήματα που θα κάνουν την ανατροπή, αλλά αν στα στοιχειώδη δεν μπορεί να υπάρξει συνεννόηση, τότε τίποτα δεν μπορεί να γίνει.

Τι μπορεί - Τι πρέπει να γίνει

    Κεντρικά από την ΟΛΜΕ θα πρέπει να γίνει συστηματική δουλειά αποκάλυψης και κινητοποίησης όλου του κλάδου στις κατευθύνσεις:

  • “Τα Μνημόνια βλάπτουν σοβαρά την εκπαίδευση - και την ποιότητα της”
  • Πρόταση  - δουλειά για ένα δημοκρατικό σχολείο για μαθητές - εκπαιδευτικούς

    Εννοείται ότι η κινητοποίηση δεν μπορεί να είναι “εισήγηση -  απεργία - διαδήλωση”, αλλά θα είναι ένας μακρόχρονος αγώνας που θα εμπλέξει και μαθητές  - τοπικές κοινωνίες. Οι εκπαιδευτικοί αν θέλουν, έχουν πολλούς τρόπους να θέσουν ζητήματα στην κοινωνία.

    Το μοντέλο του συνδικαλιστή “ηγέτη”, “φωνακλά” που μπαίνει μπροστά και καθαρίζει για όλους, πολύ απλά στην περίοδο των Μνημονίων δεν μπορεί να ευδοκιμήσει. Εκτός του ότι είναι αναποτελεσματικό, δεν χειραφετεί, δεν κινητοποιεί τον κόσμο. Βολεύει μόνο στην προσωπική ανάδειξη πολιτικών στελεχών.

    Βασικός στόχος θα πρέπει να είναι η επανάκτηση της δυνατότητας συνεννόησης μεταξύ των συναδέλφων και του συνδικάτου και η αποκατάσταση της αμοιβαίας εμπιστοσύνης που σήμερα έχει σοβαρά διαρραγεί.

    Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η δημοκρατική λειτουργία των διαδικασιών, ώστε ο καθένας να νιώθει άνετα να πει και να παλέψει τη γνώμη του.

    Από εκεί και πέρα το μέγιστο ζητούμενο είναι το ενδιαφέρον και η κινητοποίηση καθενός μας για ζητήματα που ούτως ή άλλως είναι δικιά μας δουλειά.

Για μια νέα κατάσταση

    Χωρίς κινητοποίηση νέων ανθρώπων και νέων δυνάμεων δεν μπορεί να υπάρξει αλλαγή. Η τομή όμως, πρέπει να γίνει κυρίως στις ιδέες και τις πρακτικές.

    Στο τοπικό επίπεδο, ο εκδημοκρατισμός των διαδικασιών της ΕΛΜΕ και το άνοιγμά τους στους πραγματικά ενδιαφερόμενους, στη μάζα του κλάδου, είναι το ζητούμενο. Σε σχέση με τα κλασικά εικονογραφημένα που έχουμε συνηθίσει και αφορούν λίγους, “τους συνδικαλιστές”, είναι κι αυτό μια τομή. Δυστυχώς, αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να κερδηθεί και να κατοχυρωθεί.

    Το επόμενο διάστημα και ενόψει των κρίσιμων στιγμών, θα πρέπει να συναντηθούν όλες οι δυνάμεις και οι άνθρωποι που έχουν μια τέτοια κοινή αντίληψη για τη λειτουργία της ΕΛΜΕ.

Ρέττος Άρης    Πρόεδρος ΔΣ ΕΛΜΕ Χανίων

Κακαουνάκης Αρτέμης Μέλος ΔΣ ΕΛΜΕ Χανίων

Αφήστε τα σχόλια σας

Δημοσίευσε ένα σχόλιο σαν επισκέπτης

0
Your comments are subjected to administrator's moderation.
  • Δεν βρέθηκαν σχόλια